را كه با آن كار مىكنند بفروشند و هرگز كسى را به جاى يك درهم ، تازيانه نزنيد . و در فرمانش به مالك اشتر مىگويد : بر آنان همچون شير درنده مباش كه دارايى آنها را بالا كشى چه آنها بر دو گونه‌اند يا ( مسلمان ) و برادر دينى تواند و يا در آفرينش با تو يكسانند ( انسان هستند ) آنان را بدان گونه از بخشش و گذشت خود بهره‌مند ساز كه خود اميد بخشش و گذشت از سوى خدا دارى ، از هيچ بخشودنى ، پشيمان نشو و بر هيچ مجازاتى ، شادمان مگرد . حضرت على مردى را به نام سعد نزد زياد بن أبيه فرستاد و به او دستور داد آنچه كه نزد اوست به بيت المال آورد ، به اطلاعش رسيده بود كه او خوشگذرانى مىكند و داراييهايى بيت المال را از فقرا و مستمندان و بيوه‌زنان و يتيمان دريغ مىكند و تظاهر به فضيلت و نيكوكارى مىنمايد حال آنكه با اين خصلتها فاصله دارد . وقتى فرستاده اين خواست را با او در ميان گذاشت و پافشارى كرد زياد ، سركشى كرد و تكبر ورزيد و او را از خود راند . فرستاده بازگشت و ماجرا را با امير المؤمنين در ميان گذاشت ؛ او نيز طى نامه‌اى براى او نوشت : سعد ، به اطلاعم رساند كه تو او را ستمگرانه دشنام دادى و سركشى كردى و تكبر و نخوت نمودى حال آنكه پيامبر خدا ( ص ) فرموده است كه عظمت و كبريا تنها برازندهء خداست و هر آن كس كه تكبر ورزد خداى را بر خود خشمگين ساخته است . او به اطلاعم رساند كه تو غذاهاى رنگارنگ مىخورى و همه روز به آرايش خود مىپردازى چه مىشود كه چند روزى براى خدا روزه بگيرى و برخى از آنچه دارى ، صدقه دهى و غذاى ساده بخورى و مستمندان را از آن بخورانى آيا تو كه اينهمه خوشگذرانى مىكنى و از مستمندان و ضعفا و بيوه‌زنان و يتيمان دريغ مىدارى توقع دارى كه خداوند ترا در شمار نيكوكاران و بخشندگان قلمداد كند . او به اطلاعم رسانده كه تو سخن نيكان مىگويى ولى عملت از آن خطاكاران است اگر چنين مىكنى بر خود ستم روا داشته‌اى و اعمالت را بىمزد ساخته‌اى . . . حضرت همچنان او را سرزنش مىكرد و در صورتى كه همچنان به دريغ داشتن آنچه از اموال فقيران و مستمندان در اختيار دارد ادامه دهد ، به مجازات و عقوبتش ، تهديد مىكرد . برخورد او با برادرش رحمت اللّه عليه ميان بيشتر مورخين و محدثين ، مشهور است . او پس از آنكه شرايط ، نيازمندش ساخت به قصد يارى گرفتن از وى ، از حجاز